می‌نـویـسم که هـدایت شـده‌ام            بـاز مـرهـون عـنـایت شـده‌ام
می‌نـویـسـم بـه دعـای سـجـاد            مــادح نـــور امـامـت شــده‌ام

می‌نویسم که در اطراف حسین            کــاتـب بـیـتِ ولایـت شــده‌ام

وحی آمد که ز فـاطر بنویس
وصفی از حضرت باقر بنویس

وصف کن آن مه لا یوصَف را            آن ز مخلـوقِ خـدا اَشرف را
بنگـار اینکه نگـاری از دور            می‌رسد لشگر صف در صف را
بـا ســطـورِ کـلـمـاتـی زیـبــا            مدح کن کعبۀ صد یوسف را

او که از نسلِ پیمبر، نبوی‌ست
وانکه از دودۀ حیدر، علوی‌ست

می‌سزد شام و سحر یاد از او            مـی‌تــراود نـفـَـسِ بــاد از او
چـون بــرَد دسـتِ تَــولّا بـالا            عـالـَمی می‌شـود امـداد از او
ماه از او، مهر از او، عرش از او            خِـلـقـتِ عــالـمِ ایـجــاد از او

کهکشان هدیه‌ای از چشمانش
طـیـنت شیـعـه گِـلِ دسـتـانش

رحـمت واسعـه لطف قـدمش            دانـش و زهـد نشان عَـلـمـش
ز سجـایـای پیـمـبر کم نیست            خلق و خوی و نفَسِ محترمش
خود فریضه‌است برای همگان            مجـد و تکـریمِ حریمِ حرمش

کیست او زادۀ سجاد و حسین
ثـمـر زینتِ عـبـاد و حـسـیـن

گـوهـر نـاب هـمـه رفـتـارش            دُر نـایـاب هـمـه گــفـتــارش
برتـرین الـگـوی رفـتاری را            می‌توان یافت ز هر کردارش
سفرۀ جود و کرم، سفرۀ اوست            فـوق ایـثـار بـبـیـن ایـثــارش

مظهر نیکی و احسان و وفاست
صدف جان، دُر دریای صفاست

او که خود جلوه‌ای از اسرار است            صاحب سِرّ همه ابـرار است
شـیـوۀ زنـدگـی‌اش زهـرایـی            مـظـهـر بـنـدگـیِ دادار اسـت
دوسـتـدار هــمـۀ مـظـلـومـان            دشمن ظالـم و استکـبار است

در ره یـاری اسـلام شـتـافـت
علم را در همه ابعاد شکافت

که کند وصف، عـباداتـش را            نتـوان شـرح، مـنـاجـاتـش را
از ولادت به لبش ذکر خدای            تــا خــدا داد مــلاقــاتــش را
هر سحر دست دعایش بالاست            بـنـگـر سـفـرۀ حـاجـاتـش را

ناله چون بر در سبحان ببرد
حـاجـت خـیـل مـحـبان بـبـرد

تا که هـم‌صحـبت سائل بشود            هـمنـشـیـنش سخـن دل بـشود
هـر سـرایی که قـدم بـگـذارد            نور وحی است که نازل بشود
اِن یَکـادِ نظـرش چون برسد            سِحرِ ساحـر همه باطل بشود

وَه عجب نور دو عـینی دارد
نـفــسِ گــرم حــسـیـنـی دارد

کـعـبه دنـبال وصـالش الحـق            قـبـلـۀ کـعـبه جـمـالـش الحـق
چهره‌اش جلوۀ رستاخیز است            مصطفائی‌ست خصالش الحق
به طواف حرمش هر کس رفت            کـرد تـکـریـم به آلـش الـحـق

کـیـسـت بـاقــر، عَــلـمِ آل الله
یـــادگــار حـــرم ثـــارالــلــه

هر که از کرب و بلا یاد کند            بی‌گـمـان بـاقـرش امـداد کـند
ای خوش آن بنده که شد عبد حسین            وای از آن بـنده که آزاد کـند
هر که از جدِّ غـریـبـش گوید            دلِ او را بـه صِـله شـاد کـنـد

او هـمـه درد و بـلا را دیــده
مـقــتـلِ کـرب و بـلا را دیـده

او ز گــودال گــذرهــا کـرده            بـر تـنِ پــاره نـظـرهـا کـرده
دست در دستِ سه‌ساله عـمه            گذر از خوف و خطرها کرده
تـنِ بـی رأسِ پــدرهــا دیــده            گـریـه بر داغ پـسـرها کـرده

غـم زنـدان و خرابه ای وای
بـارشِ چـشـم ربـابه ای وای